Pages

Subscribe:

ၾကယ္ေရာင္မွတ္စုဆိုတာ??

တမ္းတမိတဲ့ ၾကယ္ေလးရဲ့ အလင္းေရာင္နဲ႔ ခံစားမိသမွ် အရာအားလံုးပါပဲ....

Thursday, September 15, 2011

ဘေလာ့့ဂါဆိုတာ ဘာလဲ

ဘေလာ့ဂါဆိုတာဘာလဲတဲ့…အဲဒီေခါင္းစဥ္ က်ေနာ့္ဆီေရာက္လာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ေနပါျပီ။ ကုိယ့္ဆီမလွည့္ေလာက္ဘူးဆိုျပီး ၾကိတ္ေပ်ာ္ေနတာ အင္ၾကင္းတဂ္ေတာ့မွ မလြတ္မွန္း သိရေတာ့တယ္။ 

ကဲ…ဘာလဲ ဘေလာ့ဂါဆုိတာ။ ဖတ္ခဲ့ရသမွ်ေလးေတြကေတာ့ တစ္ေနရာတစ္မ်ိဳး မရိုးရဘူးလို႔ ဆိုရမယ္။ အားလံုးကလည္း ေရးထားလိုက္ၾကတာမ်ား ေတာ္ခ်က္။ ကဲ…ဖိုးၾကယ္ မင္းကေရာ ဘာလဲ လို႕ ျပန္ေမးမိတယ္။ တကယ္လို႔ေပါ့ က်ေနာ္ဟာ အမ်ားေျပာေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ ဆိုပါစုိ႕။ က်ေနာ္သိတဲ့ ဘေလာ့ဂါဆိုတာ  စူးစမ္းမႈေတြ၊ ဖန္တီးမႈေတြ၊ ခံစားမႈေတြ၊ မွ်ေဝခ်င္မႈေတြနဲ႔ ဝါသနာေလးတစ္ခုကို စိတ္ပါဝင္စားစြာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတယ္လို႔  ျမင္ပါတယ္။ 

ဥပမာ ဆိုၾကပါစို႔ .... ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ဘေလာ့ဂါက ခံစားဖန္တီး မွ်ေဝတယ္။ အဲဒီလို မွ်ေဝတဲ့ အပိုင္းထဲမွာပဲ အမ်ိဳးအစား ကြဲျပားေအာင္ မွ်ေဝႏိုင္ဖို႔ရာ အရင္ဆုံး ေလ့လာမွတ္သားရပါေသးတယ္။ ဒီလိုပါပဲ စာေပ၊ ဂီတ၊ နည္းပညာ၊ ေဆးပညာ ကိုယ္သန္ရာသန္ရာေပါ့ ဘေလာ့ဂါေတြအားလုံးက မွ်ေဝေနၾကတာ။ ကဲ…အဲဒါေတြ မွ်ေဝေနတာဟာ ဝါသနာ၊ ဖန္တီးေနတာဟာ ဝါသနာ ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ဂါဆိုတာ ဝါသနာကို အေျခခံျပီး ျဖစ္တည္လာတယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္မိတယ္။ 

ေနာက္တစ္ခုက ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ ၾကိဳးစားမႈအပိုင္းေပါ့။ အဲဒီလိုေျပာလို႔ အမေလး ဘာေတြမ်ား ၾကိဳးစားေနၾကရပါလိမ့္လို႔ ဘေလာ့ဂါမဟုတ္သူေတြက ျမင္ေကာင္း ျမင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ျမင္လည္း ျမင္သင့္ပါတယ္။ သူတို႔ ဘာေတြ ၾကိဳးစားရသလဲ။ ကိုယ္မွ်ေဝခ်င္တာေလးေတြရဲ႕ အေၾကာင္းအရာ၊ အဆိပ္အေတာက္ ကင္းေစေရး၊ ခံစားမႈရသ အခ်ိဳးအစား၊ ဖန္တီးမႈရဲ႕ ပံုစံ၊ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစေရး ဒါေတြပါပဲ။  အဲဒီလိုေျပာလို႔ ၾကီးက်ယ္လိုက္တာလို႔ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ေသခ်ာပါတယ္ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ မွ်ေဝမႈေတြထဲမွာ ထိုသို႔ေသာ အခ်က္အလက္ေတြ ေပါင္းစပ္ပါဝင္ေနပါတယ္။ 

ေနာက္တစ္ခုက ဘေလာ့ဂါေတြရရွိတဲ့ အက်ိဳးအျမတ္ပါ။ ဘာမွမရဘူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘေလာ့ဂါေတြ ရလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပီတိပါ။ ဟုတ္ပါတယ္ က်ေနာ့္အထင္ေျပာရရင္ ဘေလာ့ဂါေတြ မေမာတမ္း ဘေလာ့ဂင္းေနၾကတာ အဲဒီပီတိေၾကာင့္ လို႔ေျပာရင္ မမွားႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ဖန္တီးမႈေလးေၾကာင့္ စာဖတ္သူမွာ ရသေလးတစ္ခုခု ဒါမွမဟုတ္ အသိေလးတစ္ခုခု ရရွိသြားတယ္ဆိုရင္ အဲဒီလိုရရွိတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးက ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ အက်ိဳးအျမတ္ ဒါမွမဟုတ္ ပန္းတိုင္ပါပဲ။ 

ေနာက္ထပ္ အက်ိဳးအျမတ္တစ္ခု ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အသိနဲ႔ ဗဟုသုတပါ။ ဒါက ဘေလာ့ဂါက ရလိုက္တဲ့ အပိုင္းပါ။ သူတစ္ပါးကို မွ်ေဝခ်င္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါေတြက အရင္ ေလ့လာမွတ္သားရပါတယ္။ ဥပမာ ေဆးပညာဆိုပါစို႔။ ေရာဂါတစ္ခုရဲ႕ ကုထံုးတစ္ခုကို မွ်ေဝဖို႔အတြက္ သူအရင္သိမွ ျဖစ္မွပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ ရွာေဖြေလ့လာ မွတ္သားရတာဟာ အမွန္ပါပဲ။ 

ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ဂါေတြဟာ သူမ်ားေတြထက္ ပိုသိ၊ ပိုတတ္တယ္လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘေလာ့ဂါမဟုတ္ဘဲ ေလ့လာဖတ္မွတ္ေနတဲ့ လူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ဘေလာ့ဂါေတြဟာ အဲလိုလုပ္လို႔ ဘေလာ့ဂါေတြက အဲလိုရတယ္လို႔ က်ေနာ္က ဆိုလိုခ်င္တာပါ။ 

အခ်ဳပ္ဆိုရရင္ေတာ့ “ဘေလာ့ဂါဆိုတာ ဝါသနာ၊ ဖန္တီးမႈ၊ မွ်ေဝမႈ၊ ခံစားမႈ၊ ပီတိေတြနဲ႔ လံုးေထြးေနသူ” လို႔ က်ေနာ္ကေတာ့ အဓိပၸါယ္ဖြင့္လိုက္ခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ျပည္သူဘေလာ့ဂါမေလး အင္ၾကင္း ရဲ႕ တဂ္ပို႔စ္ေလးကို က်ေနာ္ သိသေလာက္၊ က်ေနာ္ နားလည္မိသေလာက္ ခ်ေရးလိုက္ပါတယ္။ သေဘာထားေတြ၊ ခံယူခ်က္ေတြ ကြဲျပားမႈမ်ား ရွိခဲ့ရင္ က်ေနာ့္လိုအပ္ခ်က္သာ ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

Sunday, September 4, 2011

ၾကိဳတင္မျမင္ႏိုင္ေသာအရာရာမ်ား

ကားေခါင္းခန္းထဲမွာ ဖြင့္ထားေသာ ေလးေအးေပးစက္မွ ေအးစက္စက္ေလေအးမ်ားက သူ႔မ်က္နွာျပင္သို႔ တိုးေဝွ႕ေနသည္။ သူ႔ရဲ႕စိတ္အစဥ္ကေတာ့ ျပင္ပႏွင့္မတူပဲ ပူေလာင္လွ်က္။ ခုနက ေတြ႔ခဲ့ရေသာျမင္ကြင္းက မ်က္လံုးထဲကမထြက္ႏိုင္ပဲ ရွိေတာ့သည္။ 

စင္ကာပူ NUH ေဆးရံုေပၚရွိ ခုတင္ေပၚမွ လူနာ၏ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ အျပံဳးက သူ႔ကိုႏြမ္းလ်ေစခဲ့သည္။ တင္ပါးဆံုရိုးခြဲထားေသာ လူနာတစ္ေယာက္၏ နာက်င္မႈကို သူနားလည္ႏိုင္ပါသည္။ေနာက္ မိသားစုႏွင့္ေဝးေနရေသာ လူတစ္ေယာက္၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံလို ေႏြးေထြးမႈကို ရွာမေတြ႔နိုင္ေသာေနရာ၊ အားငယ္မႈေတြ၊ စိုးရိမ္မႈေတြႏွင့္မ်က္ႏွာ ဒါေတြကို သူျမင္ေနရသည္။

“သူငယ္ခ်င္း မင္းေနလို႔ေကာင္းတယ္ေနာ္” ပဋိသႏၶာရ စကားကို စဆိုရသည္။ မွိန္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ား အေရာင္လက္လာတာ သူျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေနာက္ လက္ကေလးတစ္ဖက္ ေျမာက္တက္လာသည္။ သူအလိုက္သင့္ကေလး ကိုင္ထားေပးလိုက္ရသည္။ ေအးစက္စက္ လက္တဖက္ရဲ႕ အထိအေတြ႔က သူ႔ကိုပိုျပီး ဆို႔နင့္ေစခဲ့ရသည္။ တစ္စက္ရံုထဲအလုပ္လုပ္ခဲ့သူ၊ တစ္အိမ္ထဲေနခဲ့သူ၊ ေနာက္ ျမန္မာစကားကို မပီကလာပီကလာပဲေျပာတတ္သူ၊ ဘာသာျခားတိုင္းရင္းသားတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေသာ သူ႔ကိုေတာ့ သူပိုခင္တြယ္မိသည္။ 

“သူငယ္ခ်င္း ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔သိလား တို႔အားလံုး မင္းအတြက္လိုအပ္တာေတြ အကုန္လုံးလုပ္ေပးထားတယ္။ မင္းရဲ႕ညီကိုလည္း ဖုန္းဆက္ ျပီးသြားျပီ။” ေခါင္းေလးျငိမ့္ျပသည္။ ေနာက္ ခပ္တိုးတိုးေလးသူေျပာသည္။ 

“သံတံုးၾကီးျပဳတ္ထြက္လာတာ ငါျမင္လိုက္တယ္…….. ငါေျပးေသးတယ္….ငါ့ေနာက္မွာ အန္ကယ္ၾကီးရွိေနတယ္…..ငါသူ႔ကိုတြန္းဖယ္လိုက္တာ……မဟုတ္ရင္ ငါေရာသူေရာပိမွာ……..” 

“ငါသိတယ္သူငယ္ခ်င္း မင္းအဲဒီလိုတြန္းလိုက္လို႔လည္း အန္ကယ္ၾကီး လြတ္သြားတာ။ အားလံုးကလည္း ျမင္တယ္ကြ။ မင္းကိုလည္း ခ်ီးက်ဴးေနၾကပါတယ္။ မင္း အဲဒီပီတိေလးကို စားထားပါကြာ။ မင္းအတြက္ အားျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း။” 

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေဘးအႏၱရာယ္ ၾကံဳလာရင္ ေဘးဘီကို သတိေမ့တတ္ၾကတာ သဘာဝလိုပါပဲ။ သူကေတာ့ မေမ့ခဲ့ပါ။ ၾကီးမားတဲ့ ပစၥည္းၾကီးေတြကို စက္ခုတ္စားတဲ့အခါမွာ စက္ရုံက လူႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ထားေပးတတ္ၾကသည္။ေပါ့ေလ်ာ့မႈေၾကာင့္ျဖစ္လာမည့္ေဘးအႏၱရာယ္ေတြကိုၾကိဳတင္ သိျမင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ပါ။ ၾကိဳတင္သိျမင္လို႔ ေဘးအႏၱရာယ္က လြတ္သြားတဲ့ သာဓကေတြလည္း ရွိခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုလို စက္ခ်ိဳ႕ယြင္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာတာကေတာ့ ဘယ္သူမွ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ တာဝန္ယူထားတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ထဲကမွ အခုတစ္ေယာက္က အတြင္းလူနာအျဖစ္ ေဆးရုံကိုေရာက္ရွိေနျပီ။ 

“သူငယ္ခ်င္း အခ်ိန္တိုင္း မင္းတို႔ရဲ႕ ဘုရားကို အာရံုျပဳထားေနာ္။ မင္းရဲ႕ ဆြဲၾကိဳးေလးေရာ....သူတုိ႕သိမ္းေပးထားတယ္ထင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ထဲကေန အာရံုညႊတ္ထားေပါ့ကြာေနာ္။ ငါတို႔ထပ္လာခဲ့ပါဦးမယ္။ ခုေတာ့ မင္းနားလိုက္ဦးေနာ္။” 

ႏႈပ္ခမ္းေလး ေကြးတက္သြားတာကို သူျပံဳးျပတယ္လို႔ပဲ မွတ္ယူလိုက္ပါသည္။ နာက်င္မႈေတြ ၾကားထဲက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပံဳးဟာ ဒီေလာက္နဲ႔တင္ လံုေလာက္ပါျပီ။ ေဘးအႏၱရာယ္ၾကားကေန ကိုယ့္အတြက္ကုိ ပဓာနမထားဘဲ သူတစ္ဖက္သားကုိ လြတ္ေၿမာက္ေအာင္ ကူညီေပးခဲ့တဲ့ စိတ္ထားေလးရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးေၾကာင့္ သူတို႔ ဘုရားသခင္က သူ႕ကုိ ေစာင္မၾကည့္ရႈလိမ့္မည္ဟု သူယုံၾကည္ပါသည္။


ေမာင္းေနတဲ့ကားရဲ႕ စက္သံညက္ညက္ရယ္ ဂီယာထိုးသံေတြရယ္က သူ႔ကိုအေတြးထဲမွျပန္ဆြဲေခၚသြားသည္။ေရွ႕မွာျမင္ေနရတာက လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ဥဒဟိုသြားလာေနၾကေသာ ကားမ်ား ၊ ဆိုင္ကယ္မ်ား၊ ရည္မွန္းခ်က္ကိုယ္စီနဲ႔ လူမ်ား၊ လမ္းမၾကီးေပၚမွာပဲ မ်က္လံုးေတြဖြင့္လွ်က္က ၾကိဳတင္မျမင္ႏိုင္ေသာ အရာရာမ်ား……။

Tuesday, August 30, 2011

ဘေလာ့ေဒး အမွတ္တရ

“ဘေလာ့ဘေလာ့ ဘယ္ကစ၊ ေပါ့ဆိမ့္ၾကီးကစ” လို႔ေတာင္ ေျပာရမလိုပါပဲ။ ဒီစင္ကာပူကိုေရာက္ျပီးေရာ  ၊ မေရာက္ခင္တုန္းကေရာ ဘေလာ့ဆိုတာ ဘာၾကီးမွန္းေတာင္ မသိခဲ့ရိုးအမွန္ပါခင္ဗ်။ တစ္ေန႔လား ေမာင္ေပါ့ဆိမ့္က ဖုန္းဆက္ပါေလေရာ။ ေဟ့ေကာင္တဲ့ ငါဘေလာ့ေလးတစ္ခုလုပ္ထားတယ္တဲ့၊ ငါတို႔ရြာနာမည္ေလးနဲ႔တဲ့။ အဲဒီမွာ မင္းက ကဗ်ာေတြဘာေတြ ေရးေပးတဲ့။ ငယ္ငယ္တုန္းကလည္း မင္းလက္တည့္စမ္းစမ္းေနတာပဲတဲ့။ ဟင္….အင္း….လ႔ိုပဲေျပာႏိုင္ပါတယ္။ သူေျပာတဲ့ ဘေလာ့ဆိုတာ သူေျပာလို႔သာ ၾကားဖူးတာကလား။ “ဟဲ့ဟဲ့ အဲလိုေတာ့မလုပ္နဲ႔ေလ ၊ ငါ့ကိုနားလည္ေအာင္ရွင္းျပပါဦး ” ဆိုေတာ့မွ ေမာင္မင္းၾကီးသားေျပာသမွ် သိျပီး ဘေလာ့ျဖစ္ခဲ့တယ္ ေျပာပါေတာ့။ 

အဲဒီကစျပီး “ဆင္တဲကေဖး” ဆိုတဲ့ဘေလာ့ေလးျဖစ္လာျပီး “ခ်ိဳက်” ဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ တိုတိုထြာထြာေလးေတြ ေရးပါေလေရာ :) ။ မွတ္မွတ္ရရ ဆင္တဲကေဖးက အရင္က blogspot ဆိုဒ္တစ္ခုေပါ့။ ၉ရက္ ၉လ ၂၀၀၉ မွာစလုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေပါ့ဆိမ့္၊ က်ဆိမ့္၊ ဘလက္ေကာ္ဖီ၊ ေရေႏြးၾကမ္း၊ ကပူခ်ီႏို၊ iceေကာ္ဖီနဲ႔ ရွယ္တို႔ ပါပါတယ္။ ေနာက္ ၁၃ရက္ ၂လ ၂၀၁၀ မွာ ေမာင္ေပါ့ဆိမ့္က .com ေျပာင္းရင္ေကာင္းမယ္။ အဲဒါမွ ျမန္မာျပည္က လူေတြ ၾကည့္ရတာအစဥ္ေျပမယ္ဆိုျပီး .com ကိုေျပာင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာမွ ပတၱျမားေက်ာက္စီဓားဆြဲျပီး လင္ခရူဆာစီးတဲ့ ေမာင္ပံုမွန္တစ္ေယာက္ ပါလာေတာ့တာပဲ။ ဒီလိုေရးရင္းနဲ႔က ကိုေရသန္႔ၾကီးက “ဆင္တဲ”ဆုိတဲ့နာမည္ကိုေတြ႔လို႔ေမြးရပ္ေျမေလးသတိရလိုက္တာကြာ ဆိုျပီး ေရသန္႔ေတြ ေရာင္းေတာ့တာပါပဲ။ 

အဲလိုေရးေနရင္းက ေမာင္ခ်ိဳက်တစ္ေယာက္ စိတ္ေဖာက္ျပီး ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ့ကေလးတစ္ခု လုပ္ခ်င္လာပါေလေရာလား။ ဒါနဲ႔ပဲ အရပ္ကူပါ လူဝိုင္းပါနဲ႔ ဘာ..ဘာ..... ဘာမွမသိတဲ့ html ေတြ template ေတြ ဆီပံုးေတြ၊ java ေတြ အို….ဘာေတြ ဘာေတြမွန္းကုိ မသိပါဘူး (ခုထိလည္း မသိေသးပါဘူး :) ။ ဂလိုနဲ႔ပဲ ေမာင္ဖိုးၾကယ္ ျဖစ္လာပါေလေရာ။ 

ဘယ္အရာေတြဘယ္လိုပဲေျပာင္းေျပာင္း ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြအေပါင္းကေတာ့ ေဟာင္းမသြားဘူး။ ဘေလာ့ေရးခဲ့တဲ့ တစ္ေလွ်ာက္ ရင္ႏွီးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြက ခ်ိဳျပီးပဲက်က် ဖိုးျပီးပဲၾကယ္ၾကယ္ အဲအဲ….ေႏြးေထြးစြာအားေပးလွ်က္ပဲ :) ။ ခုခ်ိန္ထိကိုေရာ၊ ေနာင္ဘယ္ဘဝအေျခေနေရာက္ေရာက္ မေမ့နိုင္တဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြကို ခ်ေရးလိုက္ဦးမယ္။ (သူမ်ားေတြလဲ ဂလိုပဲ ေရးၾကတယ္ ဟဲဟဲ) 

ပထမဆံုးနဲ႔ထိပ္ဆံုးကေတာ့ အစိမ္းေရာင္မင္းသမီးေလး က်ေနာ႔္မမ စိမ္း အဲအဲ က်ေနာ့္အစ္မ မေခ်ာ၊ ေနာက္ သူ႔ရဲ့ခ်စ္ခ်စ္ၾကီးအေၾကာင္းကုိေရးေရးျပီး ၾကြားတတ္တဲ့ အစ္မေရႊစင္ဦး (ထမင္းဖိတ္ေကၽြးဦးေနာ္ ေနာက္တစ္ခါေလာက္ :)) ၊ ေနာက္ လ ပဲကြယ္ေနသလိုလို၊ လ ပဲၾကပ္ေနသလိုလို ျဖစ္ျဖစ္ေနတဲ့ မမလသာည၊ ေနာက္ ခ်ိဳက်ဆိုရင္ လဖၻက္ေရပဲ ေျပးေျပးျမင္တတ္တဲ့ အစ္မခ်စ္၊ ေနာက္ အျမဲတမ္း ၾကည့္လိုက္ရင္ ေအးခ်မ္းေနတတ္တဲ့ အစ္မဇြန္၊ ေနာက္ဘေလာ့မွာ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းကို မသိရေတာ့တဲ့ေဒၚအင္ၾကင္းသန္႔ (မွတ္ထား....ေဒၚတပ္ပစ္လိုက္ျပီ:)၊ တစ္ေယာက္တည္းမေနပဲ မိုးေငြ႕နဲ႔မွ အတူတူသြားေနတဲ့ အစ္မမိုးေငြ႕၊ ဟိုတေလာက ပထမဆုရသြားတဲ့၊ “က်ားယို”လို႔ ေျပာေျပာသြားတတ္တဲ့ မြန္ (ခုခ်ိန္ထိ က်ားယိုရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို ဘာမွန္းကို မသိေသးဘူး :D)၊ ေနာက္ အိမ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ထည္းေနျပီး ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အစ္မ မအိမ္သူ၊ ေနာက္ က်ေနာ္႔အစ္ကိုၾကီး လူပ်ိဳၾကီး ကျငိမ္းႏိုင္၊ ေနာက္ အစ္ကိုၾကီး လူပ်ိဳၾကီး လူပ်ိဳအၾကီးၾကီး (အဲအဲ နဲနဲမ်ားသြားျပီ ):P....ကိုၾကီးျမစ္၊ ေနာက္ တစ္ခါေတြ႔ရင္ တစ္ခါပံုေျပာင္းသြားတဲ့ ညီေလးညီသူ၊ေနာက္ ဇာတ္လမ္းေကာင္းေလးေတြကို လည္ရွည္ေအာင္ ေစာင့္ဖတ္ရေလာက္ေအာင္ ေရးတတ္တဲ့ ကိုၾကီးဆိုစီ၊ ဟိုတေလာက မႏၱေလး ျပန္သြားမွ အရွင္လတ္လတ္ၾကီး ေတြ႕ဖူးခဲ့တဲ့ နတ္ဆိုးေလး (ေတြ႔ခဲ့တုန္းက လူပါ )၊ ေနာက္ blackroze လို႔ေခၚေပမယ့္ black လို႔႔ပဲေခၚတဲ့ ခံစားမႈသံစဥ္ေလး၊ ေနာက္ လူ႔ေလာကထဲကို ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ေခၚဖို႔ အစဥ္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒၚယြန္း၊ ေနာက္ ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္ဆိုျပီး ထပ္မေတြ႔ရေတာ့တဲ့ ညီမေလး ပ်ိဳမြန္ေလး၊ ေနာက္ ဝ႗္နာ ကံနာ ညီရဲသစ္... အဲေလ ေယာင္လို႔ ....ဝ႗္နာ ကံနာဆိုတဲ့ ဝတၱဳတိုေလးနဲ႔ စတင္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ေလး လုပ္ျဖစ္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း black coffee ။ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းပံုမွန္ေျပာတဲ့ ေယာဂီေရာင္ဝတ္စံုေလးနဲ႔ မိုး ။

ဒီအထဲမွာမွ ေတြ႕ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြလည္းရွိသလို မေတြ႔ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြလည္းရွိတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီဘေလာ့ရပ္ဝန္းေလးထဲမွာ ေတြ႔ဆံုခဲ့တဲ့ ညီအစ္ကိုေမာင္နွမမ်ားကိုေတာ့ ဒီဘေလာ့ေဒးေလးနဲ႔အတူ  ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးထိ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ သယ္သြားျဖစ္မွာကေတာ့ ေသခ်ာတဲ့ ခံစားခ်က္ကေလးတစ္ခုပါပဲ ။

Thursday, August 18, 2011

ဧရာဝတီအတြက္ တိုလြန္းတဲ့ကဗ်ာ



ရာဇဝင္ထဲမွာခ်ျပထားခဲ့တဲ့ေန႔ရက္ေတြက
လတ္ဆတ္ဆဲသူ႔အလွလို
ေဟာင္းမသြားတာကိုက
တစ္မ်ိဳးလွေနတာ....။

သူ႔ရင္ခြင္ကိုစေတး
သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ေကၽြးေမြးျပီး
တစ္ေသြးတစ္ေမြးလွေစတာလည္း
သူ႔ေၾကာင့္...... ။

ကံၾကမၼာရယ္ မေမွာက္မွားလိုက္ပါနဲ႔
ေထာက္ထားေစလိုတဲ့အေတြးေတြနဲ႔အတူ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြလည္း
တေဒါက္ေဒါက္က်လို႔.....။

သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း ငါတို႔ကိုယ္တိုင္ကုိျပန္ၾကည့္ရင္း
တိမ္ခိုးေဝေနတဲ့ မ်က္ရည္ရာသီေတြ
က်င္းပရေတာ့မွာတဲ့လားကြယ္......။

ဧရာဝတီရယ္.......
တစ္ကယ္ေတာ့နင္ဟာ
အားလံုးထက္ကျမစ္တစ္စင္း
အဲဒီႏွင္းခါးေတြမကြဲသ၍ေတာ့
အားလံုးနဲ႔အတူတူ
စုန္းကေဝျမဴးတဲ့ ႏွစ္ရူးေတြကို
ျဖတ္.....ဦး.......စို႔.........။

Recent Comments