ေရးလို႔မရတဲ့ကဗ်ာ

အစရွာမရတဲ့ စကားလံုးပ်က္ကပ္ထဲမွာ

ကဗ်ာေတြေလ ေသငယ္ေဇာနဲ႔ ေမ်ာေနလိုက္ၾကတာ

ကၾကိဳးကကြက္ပ်က္တဲ့ မင္းသမီးတစ္လက္လိုပ

ဒုကၡနဲ႔သုခကိုအေရာင္တင္ဖို႔

စကားလံုးေတြကိုဆူးထိုးရင္း

မိုးစင္စင္လင္းခဲ့ရေပါင္းမ်ားျပီ.....။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ

မုန္တိုင္းက ေလကိုဗဟိုျပဳေတာ့

ငါ့ကဗ်ာေတြဘယ္ကိုေျခဦးတည့္ရပါ့.......။

လက္ဖ်ားမွာကဗ်ာမသီးတာၾကာျပီ

ခါခါခ်တိုင္းလက္ၾကားကေရယို

ဆင့္ပါးစပ္ႏွမ္းပက္ေနသလို

တစ္ပိုင္းတစ္စကဗ်ာေတြလည္း အိုအိုသြားၾက

ေဟာဒီမွာဗ်......

စကားလံုးပ်က္ကပ္ထဲ

ေရးလို႔မရတဲ့ကဗ်ာလည္းပါေသးတယ္ ။

ရင္ကိုထိေစတဲ့ ကဗ်ာ

စင္ကာပူရဲ့ ဒုတိယအၾကိမ္ စာေပေဟာေျပာပြဲ (2010) တုန္းက ဆရာေမာင္စိန္ဝင္းက ကဗ်ာေတြရြတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ခုတတိယအၾကိမ္လည္း သြားနားေထာင္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း ရဲ့ ကဗ်ာေလးကိုေတာ့ ဒီေန႔ထိ စြဲေနတုန္းပဲ။ ဆရာကဗ်ာရြတ္တုန္းကလည္း နားေထာင္ရင္း ရင္ထဲမွာ လႈိက္ခနဲ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီကဗ်ာေလးကို အမွတ္တရအေနနဲ႔ေရာ မွ်ေဝခ်င္တဲ့အတြက္ပါ blog ေလးေပၚမွာ အတူတူခံစားၾကရေအာင္ပါ ။ 

 ငွက္တို႔၏ေတး

                                

မလိုက္ရဲရင္ေတာ့

အသိုက္ထဲမွာပဲ က်န္ခဲ့ေလ

                                          

တစ္ေန႔နီးမွာေပါ့

ေရွ့ခရီးေမွ်ာ္မာန္တင္းပါကြယ့္

ငွက္ ဆိုတာက ပ်ံရင္းေသ

                                         

 ကဆုန္စိုင္းသလိုေပါ့

  မုန္တိုင္းကေရွ့မွာေမႊ

  ေတာမီးေတြက ေရွ့မွာဝိုင္း

                                          

  ျခေသၤ့ကျမက္မစား

  က်ားက ၾကြက္မေခ်ာင္း

  ဖြတ္ေတြက မိေက်ာင္းလိုမေန

  အိုးေဝ အိုးေဝ တြန္သံေႏွာေလတဲ့   

  စိမ္းျမညိဳ ေဟာဟိုေတာဆီသို႔

  အေမာခံ ေဇာမာန္တင္း

  ပ်ံရင္းေသ ခရီးဆက္မယ္တဲ့   

  အဲဒါအဲဒါ   ငွက္တို႔ရဲ့သမိုင္း ။

လူ = ေရ

ဘာလိုလိုနဲ႔ေပါ့ ဒီမွာေနတာ ၄ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ ။ ဆိုေတာ့ကာ ဟိုေန႔ကပဲ ဆက္ျပီးေနထိုင္ဖို႔အတြက္ company နဲ႔ေျပာဆိုေဆြးေႏြးျပီးတဲ့ သကာလ စာအုပ္ဝယ္ဖို႔လုပ္ရပါေတာ့တယ္ ။ ဘာစာအုပ္လဲလို႔ မေမးပါနဲ႔ဦး ။ ေနာက္ေတာ့ေျပာပါ့မယ္ ။ ဒီလိုပါ အဲဒီစာအုပ္ကေလးက မရွိမျဖစ္ဆိုပါေတာ့။ သူက ေတာ္ေတာ္ေလးအရာေရာက္ပါတယ္ ။ သူ႔ကိုဝယ္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း အလုပ္ရႈပ္ရပါတယ္ ။ စိတ္လည္းရွည္ရပါတယ္ ။ ေစ်းလည္းေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကီးပါတယ္ ။ တစ္ခါဝယ္ဖို႔အေရး တန္းစီရတာကို ေတာ္ေတာ္ၾကာပါတယ္ ။ လူေတြမ်ားလြန္းလို႔ စီထားတဲ့ လူတန္းၾကီးဟာ စာအုပ္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္အျပင္ကိုေတာင္ ေရာက္ျပီး ေကြ႕ကာဝိုက္ကာနဲ႔ကို သြယ္တန္းေနပါေတာ့တယ္ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတြက အဲဒီစာအုပ္ကေလးရဲ့ တန္ဖိုးက်သင့္ေငြေလးေတြကို [ ေငြေလးလို႔ေျပာတာမေက်နပ္ရင္ ေငြၾကီးလို႔ေျပာင္းဖတ္လို႔ရပါေၾကာင္း :) ] ဆုတ္ကိုင္ထားကာ မရွည္တဲ့စိတ္ကို ဆြဲဆန္႔ျပီး ရွည္ေအာင္ကိုေစာင့္ေနၾကေပါ့ ။ အဲဒီလူတန္းၾကီးမွာ အႏွီေမာင္ဖိုးၾကယ္လည္း အပါအဝင္ပါ ။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ခ်ီတက္လာလိုက္တာ ေမာင္ဖိုးၾကယ္ေရွ့မွာ ႏွစ္ေယာက္ပဲလိုေတာ့တယ္ခင္ဗ် ။ နဲနဲလည္းဝမ္းသာစျပဳေနပါျပီ ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေမာင္ဖိုးၾကယ္ ဘြားခနဲ ျမင္လိုက္တာတစ္ခုေၾကာင့္ ရီရမလို ငိုရမလိုေတာင္ျဖစ္သြားရပါတယ္ ။ ေသေသျခာျခာထပ္ၾကည့္ပါတယ္ ။ မွားေနမွာစိုးလို႔ပါ ။ ဟုတ္ကဲ့ မမွားပါဘူး ေသေသျခာျခာ ကိုမွန္ပါတယ္ ။ အဲဒါနဲ႔ blog မွာစာလာဖတ္တဲ့  ေထာင္ ေသာင္း သိန္း သန္း ေသာပရိသတ္ၾကီးအား :) မွ်ေဝလိုေဇာနဲ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ယူလာခဲ့ပါတယ္ ။ ရိုက္ထားတာက ကြယ္ကာဝွက္ကာ ဆိုင္ရွင္ေတြမျမင္ေအာင္ ရိုက္ခဲ့ရတာဆိုေတာ့ နဲနဲ ဝါးတားတား ျဖစ္ေနပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ အရွင္းၾကီးပါ ။ ျမင္သူတိုင္း ႏွစ္ခါၾကည့္စရာမလိုပါဘူး :) ။

              

ေနာက္ေတာ့ ေမာင္ဖိုးၾကယ္ အလွည့္ေရာက္လို႔ လက္ထဲက ကိုင္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံကို မေပးခ်င္ေပးခ်င္နဲ႔ ေပးျပီး အဲဒီစာအုပ္အနီေရာင္ေလးကို ယူလာခဲ့ပါတယ္ ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရခဲ့ပါျပီ ။ ဒါေပမယ့္ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ မအီမလည္ၾကီးေတာ့ ျဖစ္သား :) ၾကည့္ၾကပါကုန္ ပရိတ္သတ္ :) ။ 

 

အနွစ္ခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္....လူသည္ေရႏွင့္တူ၏ ၊ ေရသည္ေငြႏွင့္တူ၏ ဆိုေသာ္ ကန္သည္ မည္သည့္အရာႏွင့္တူပါသနည္း :))) ။

ဝဲမ်ားကင္းေစသတည္း.......

        ဒီေန႔ေလးေပါ့ ခင္မင္ရတဲ့ blogger တစ္ေယာက္နဲ႔ online မွာေတြ႕ေတာ့ သူက ဝဲစြဲေနလား ဖိုးၾကယ္တဲ့ ။ အဲဒီၾကမွပဲ အႏွီေမာင္ဖိုးၾကယ္လည္း ဝဲစြဲမစြဲ စစ္မိေတာ့တယ္။ သိပ္ေတာ့မမ်ားပါဘူး တစ္ခုထဲပါ :) ။ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြရဲ့ link ေတြေတာ့ ခဏျဖဳတ္ထားလိုက္ရတယ္။ ထပ္စစ္ၾကည့္ေတာ့ ရွိေနေသးတယ္။ template မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ recent comment မွာသြားေတြတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ထပ္ျဖဳတ္လိုက္ေတာ့မွ လားလား ရသြားေတာ့တယ္ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝဲကေတာ့ ရွင္းသြားပါျပီ :) ။ သတိေပးျပီး ကူညီေျပာျပေပးတဲ့ blogger ျမတ္မြန္ ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါ၏ ။ ေနာက္ၾကံဳရင္ ဘာစားခ်င္လည္းေျပာပါ ။ တကယ္ဝယ္မေၾကြးရတဲ့အတြက္ စိတ္ၾကိဳက္သာေျပာပါ အားမနာပါနဲ႔ :) ။ 

   

       စြဲေနတဲ့ ဝဲအတြက္ေတာ ဒီမွာ သြားျပီး ဖတ္လိုက္ပါ။ လြယ္ပါတယ္ ။ မခက္ပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုေတာ့ သူမ်ားေျပာျပလို႔သိတာပါ :) ။

blogger အေပါင္း ဝဲကင္းေစေၾကာင္းပါ :) ။